زبان و ادبیات فارسی در مغرب


این وبلاگ به بررسی وضعیت زبان و ابیات فارسی در کشور مغرب می پردازد


نویسنده : أحمد موسی ; ساعت ۳:۱۱ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٧ آبان ۱۳٩٢

شعر "آزادى"

از فریدون مشیری

بازگردنده : أحمد موسى

 

تحلیل : مصطفی المکاوی 

پشه ای در استکان آمد فرود                    

تا بنوشد آنچه وا پس مانده بود               

کودکی از شیطنت بازی کنان               

بست با دستش دهان استکان!                

پشه دیگر طعمه اش را لب نزد                

جست تا از دام کودک وا رهد                  

خشک لب، میگشت، حیران، راه جو          

زیر و بالا ، بسته هر سو راه او                  

روزنی می جست در دیوار و در              

 تا به آزادی رسد بار دگر                   

هر چه بر جهد و تکاپو می فزود              

راه بیرون رفتن از چاهش نبود                

آنقدر کوبید بر دیوار سر                        

تا فرو افتاد خونین بال و پر                    

جان گرامی بود و آن نعمت لذیذ              

لیک آزادی گرامی تر ، عزیز                  

=========================

حَطَّ دَاخِلَ الفِنْجَانِ بَعُوض

لِیَحْتَسِیَ ما فَضَلَ مِنْ شَراب

إِذْ بِوَلَدٍ شَقِیٍّ لاهِیاً   

بِیَدَیْهِ سَدَّ فَمَ الفِنْجَانِ مُحْکِماً

لم یَکَدْ یَذُقِ البَعُوضُ طَعْمَ الشَّرَاب

حَتَّى أَسْرَعَ مِنْ شَرَکِ الفَتَى یُرِیدُ الذَّهَاب

بِشِفَاهٍ جَافَّةٍ، حَائِراً، یَبْتَغِی مَخْرَجاً

دُونَهُ أُغْلِقَتِ الطُّرُقُ، لم یَلْفَ مَخْلَصاً

بَاحِثاً عَنْ شَقٍّ فی حَائِطٍ أَوْ بَاب

سَعَى للتَّحَرُّرِ کَمَا الأَصْحَاب

مَهْمَا طَارَ وَجَدَّ فی الطَّلَب

لم یَظْفَرْ بِسَبِیلٍ للِنَّجَاةِ مِنَ الکَرَب

ظَلَّ یَدُقُّ بِرَأْسِهِ الجِدارَ وَالبَاب

إِلَى أَنْ غَرِقَ فی دِمَاءٍ مَنَ العَذَاب

فَالرُّوحُ عَزِیزَةٌ وَهْیَ نِعْمَةٌ عَظِیمَة

لَکِنَّ الحُرِّیَّةَ مِنْها أَعَزُّ وَأَکْرَم

 

لم یمهل الولد البعوض کی یحتسی ما لذ من شراب، حتى فاجأه بشرک، أفسد علیه لذة الشراب. بل لذة الحیاة.

 

هاهو البعوض یصارع من أجل الخلاص، البقاء، الحیاة، من أجل الحریة, وهاهو الولد/الإنسان یتلذذ بتعذیب مخلوق ضعیف. ربما یتلمس کینونته، ویستشعر وجوده بالتجائه إلى هذا الفعل السادی !

 

فکم من سلوک من هذا القبیل القابیلی یُشعر صاحبه بالتفرد والتمیز والزعامة !

 

طبعاً هذا یتوقف على موقف وقابلیة هابیل –لئن بسطت إلیّ یدک لتقتلنی ما أنا بباسط یدی إلیک لأقتلک-

 

هذا الشعور بامتلاک هؤلاء السادیین القدرة على انتزاع الحیاة وحرمان الآخرین حریتهم، یؤهلهم أن یکونوا منبوذین بامتیاز، وغیر مؤهلین أن یعرفوا معنى الأشیاء، فالأحرى معنى الحب والحیاة والحریة.

 

 

 

 













Powered by WebGozar

<

دریافت کد آمارگیر سایت