زبان و ادبیات فارسی در مغرب


این وبلاگ به بررسی وضعیت زبان و ابیات فارسی در کشور مغرب می پردازد


نویسنده : أحمد موسی ; ساعت ٢:٥٤ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۱٦ مهر ۱۳٩٢

         
           آخرین جرعه این جام            
آخر رشفة فی هذا القدح
 تعریب : أحمد موسى
فریدون مشیری (1926-2000م):
هو شاعر إیرانی معاصر. ولد بطهران ودرس فی جامعتها، وفی شبابه قرأ آثار حافظ وسعدی والفردوسی والنظامی، وغیرهم. من دواوینه : (عطش العاصفة) [1955]، (الغیم والزقاق) [1966]، (جوهرة الحب) [1986]، (الجمیل الأبدی) [1998]، (إلى صبح إلهی مضیء) [2000].
همه می پرسند :
چیست در زمزمه مبهم آب؟
چیست در همهمه دلکش برگ؟
چیست در بازی آن ابر سپید، روی این آبی آرام بلند
که ترا می برد این گونه به ژرفای خیال؟
چیست در خلوت خاموش کبوترها؟
چیست در کوشش بی حاصل موج؟
چیست در خنده جام
که تو چندین ساعت، مات و مبهوت به آن می نگری؟
نه به ابر، نه به آب، نه به برگ،
نه به این آبی آرام بلند،
نه به این آتش سوزنده که لغزیده به جام،
نه به این خلوت خاموش کبوترها،
من به این جمله نمی اندیشم.
من مناجات درختان را هنگام سحر،
رقص عطر گل یخ را با باد،
نفس پاک شقایق را در سینه کوه،
صحبت چلچله ها را با صبح،
نبض پاینده هستی را در گندم زار،
گردش رنگ و طراوت را در گونه گل،
همه را می شنوم؛ می بینم.
من به این جمله نمی اندیشم.
به تو می اندیشم.
ای سرپا همه خوبی!
تک و تنها به تو می اندیشم.
همه وقت، همه جا،
من به هر حال که باشم به تو می اندیشم.
تو بدان این را، تنها تو بدان.
تو بیا؛
تو بمان با من، تنها تو بمان.
جای مهتاب به تاریکی شبها تو بتاب.
من فدای تو، به جای همه گلها تو بخند.
اینک این من که به پای تو در افتادم باز؛
ریسمانی کن از آن موی دراز؛
تو بگیر؛ تو ببند؛ تو بخواه.
پاسخ چلچله ها را تو بگو.
قصه ابر هوا را تو بخوان.
تو بمان با من، تنها تو بمان.
در دل ساغر هستی تو بجوش.
من همین یک نفس از جرعه جانم باقیست؛
آخرین جرعه این جام تهی را تو بنوش.

آخِرُ رَشْفَةٍ فی هَذَا القَدَح
الکًلُّ یَتَسَاءَل :
مَا الشَّیءُ الکَامِنُ فی هَمْسِ المَاءِ المُبْهَم ؟
مَا الشَّیءُ الکَامِنُ فی هَمْهَمَةِ الأَوْرَاقِ المُبْهِجَة ؟
مَا الشَّیءُ الکَامِنُ فی لَهْوِ ذَاکَ الغَیْمِ الأَبْیَض،
فَوْقَ هُدُوءِ هَذِهِ الزَّرْقَاءِ العَلْیَاء،        
یَأْخُذُکَ هَکَذَا إِلى عُمْقِ الخَیَال ؟

مَا الشَّیءُ الکَامِنُ فی خَلْوَةِ الحَمَامِ الصَّامِتَة ؟
مَا الشَّیءُ الکَامِنُ فی سَعْیِ المَوْجِ العَقِیم ؟
مَا الشَّیءُ الکَامِنُ فی تَبَسُّمِ القَدَح ؟
الَّذِی تُحَدِّقُ إِلَیْهِ حَائِراً مَبْهُوتاً،
لِسَاعَاتٍ طِوَال !؟

لاَ فی السَّحَاب،
لاَ فی المَـــــــاء،
لاَ فی الـــــوَرَق،
لاَ فی هَذِهِ الزَّرْقَاءِ العَلْیَاءِ السَّاکِنَة،
لاَ فی هَذِهِ النَّارِ المُحْرِقَةِ التِی انْزَلَقَتْ فی القَدَح،
أَنَا لاَ أُفَکِّر فی هَذَا کُلِّه.

مُناجاةَ الشَّجَرِ وَقْتَ السَّحَر،
مُراقَصَةَ الرِّیحِ لرَحیقِ الوَرْدِ البَارِد،
تَنَفُّسَ الشَّقَائِقِ فی سَفْحِ الجَبَل،
حَدِیثَ السُّنُونُوَاتِ مَعَ الصَّبَاح،
نَبْضَ الوُجودِ الخَالدِ فی حُقُولِ الزَّرْع،
تَنَزُّهَ اللَّوْنِ واللَّطافَةِ فِی خُدودِ الوَرْد،
أَسْمَعُ کُلَّ هَذَا،
أَرَى.
أَنَا لاَ أُفَکِّر فی هَذَا کُلِّه !           

أُفَکِّرُ فِیکِ
یَا مَنْ کُلُّ ما فِیهَا جَمِیلٌ،
أَنْتِ وَحْدَکِ، أُفَکِّرُ فِیکِ.
فی کُلِّ زَمَـان
فی کُلِّ مَکَان
فی کُلِّ حَالٍ أَکُونُ عَلَیْه أُفَکِّرُ فِیکِ
افْهَمِی هَذا أَنْتِ، وَحْدَکِ افْهَمِی !
أَنْتِ تَـعَالَیْ
أَنْتِ ابْقَیْ مَعِی، أَنْتِ وَحْدَکِ ابْقَیْ !

عِوَضَ القَمَرِ، أَنْتِ أَنِیرِی ظُلْمَةَ الَّلیَالِی         
فِدَاکِ رُوحِی، عِوَضَ کُلِّ الوُرُودِ، أَنْتِ تَبَسَّمِی
الآن، أَنَا مَنْ تَوَسَّلْتُ إِلَیْکِ ثَانِیَةً،
اصْنَعِی حَبْلاً مِنْ ذَاکَ الشَّعْرِ الطَّوِیل،
أَنْتِ خُـذِی،
أَنْتِ اعِقِدِی !

أَنْتِ تَمَنَّیْ
أَنْتِ أَجِیبِِی السُّنُونُوَات !
أَنْتِ اقْرَئِی حِکایَةَ غَیْمِ السَّمَاء !
أَنْتِ ابْقَیْ مَعِی، أَنْتِ وَحْدَکِ ابْقَیْ ! 

أَنْتِ اغْلِی وَسَطَ قَدَحِ الوُجُود،
لمْ یَتَبَقَّ سِوَى نَفَسٌ وَاحِدٌ مِنْ جُرْعَةِ رُوحِی،
أَنْتِ احْتَسِی آخِرَ جُرْعَةٍ فی هَذَا القَدَحِ الفَارِغ












Powered by WebGozar

<

دریافت کد آمارگیر سایت